ŁATWE ŁOWY ŁOMŻYŃSKIEGO ŁAZĘGI ŁUKASZA

Łomża — ława, łopiany, łysawy Łukasz, ładniutka Łucja. Łukasz łata łapcie. Łucja łuska łubin. Łucja łaknie Łu­kasza. Łagodnie łaskocze łobuza łokciem.
— Łukaszku, łykniesz łychę łazanek? Łukasz łyp.
— Ładnaś, łabędzico! — Łaps Łucję.
Ława łubu-du! Łubianka łubinu łubu-du! Łukasz, Łucja łubu-du! Łoskotu!!! Łucja łyka łzy.
— Łamago! — łaje Łukasza.
Łukasz łakomymi łapskami łachota łechtaczkę Łucji. Łopia­nowe łoże łączy łona, łydki. Łopocą łaszki. Łyska łysina łebs­kiego łowcy Łukasza.